około pół kilo mąki chlebowej albo zwykłej pszennej

paczka suszonych drożdży

100 g masła

ok. 120 ml mleka

jedno jajko i 2 żółtka - w temperaturze pokojowej

1/2 łyżeczki soli

100 g białego, drobnego cukru

cukier trzcinowy wymieszany z cynamonem

szczypta mielonego kardamonu

masło do posmarowania ciasta - bardzo miękkie

+ białko do posmarowania babki

Zaczęłam od stopienia masła i dodania do niego zimnego mleka. Następnie do miski miksera wsypałam mąkę i paczkę suszonych drożdży oraz cukier i sól. Włączyłam mikser i powoli dodałam mieszankę mleka z masłem a następnie - po kolei jajka, a na koniec kardamon. Cały czas mikser zagniatał ciasto. Można to też robić ręcznie. Ciasto musi być elastyczne ale też musi się nadal, lekko kleić. Wyrobione ciasto odstawiłam do wyrośnięcia - musi podwoić objętość. Ciasto powinno rosnąć przynajmniej godzinę.

Wyrośnięte ciasto zagniotłam i rozwałkowałam na kwadrat - na oprószonej mąką stolnicy. Ciasto posmarowałam roztopionym masłem i posypałam cukrem z cynamonem i zwinęłam w rulon.

Ciasto ułożyłam w dużej, podłużnej formie chlebowej - wysmarowanej masłem i wysypanej mąką. Z wierzchu posmarowałam rozkłóconym białkiem.

Odstawiłam na 30 min do wyrośnięcia a następnie piekłam w piekarniku rozgrzanym do 170 stopni C przez jakieś 50 minut.

Baba jest gotowa, kiedy stanie się złocista i ładnie wyrośnie w formie.

Proste, smaczne i bardzo dobrze przyprawione cynamonem, goździkami i gałką muszkatołową.

230 g mąki pszennej

2 łyżeczki proszku do pieczenia

1/2 łyżeczki sody oczyszczonej

1/2 łyżeczki cynamonu

1/4 łyżeczki tartej gałki muszkatołowej

szczypta mielonych goździków

szczypta soli

2 jajka

200 g śmietany 12% albo kwaśnego jogurtu

80 g cukru

ok 50 g oleju

1/2 - 2/3 szklanki suszonych żurawin

2 małe jabłka - bez gniazd nasiennych, skórki i pokrojone na małe kawałki

płatki migdałów do posypania muffinów

W dużej misce wymieszałam: mąkę, proszek, sodę, przyprawy, sól.

W innej dużej misce utarłam na gładką masę: cukier, jajka, śmietanę i olej.

Suche składniki wsypałam do mokrych i wymieszałam - dodałam żurawinę i jabłka. Całość dokładnie ale delikatnie wymieszałam i przełożyłam do foremek do muffinów. Muffiny posypałam płatkami migdałów. Całość wstawiłam do piekarnika nagrzanego do 200 stopni C na 20-25 minut.

Szybkie i smaczne.

tagliatelle - porcja dla 2 osób

20 g pancetty - jest bardzo słona i doprawiona pieprzem

100 g pecorino romano albo pół na pół pecorino i parmezan

2 jajka i 1 żółtko

kubek śmietany (18-22%)

Makaron ugotować - zlać wodę ale makaronu nie odcedzać na sicie. Odrobina wody powinna zostać.

Na patelni podgrzać łyżkę oliwy i na niej usmażyć na chrupko pancettę pokrojoną w cienkie słupki. Zdjąć z gazu. Ostudzić nieco i dodać śmietanę oraz rozbełtane jajka. Na patelnię wrzucić makaron, posypać całość parmezanem i dokładnie wymieszać, tak by makaron był cały, dokładnie pokryty sosem. Całość przelać na półmisek albo na talerze. To wszystko.

Smacznego!

Nie bójcie się pieczenia mięsa, bo to nic strasznego i skomplikowanego, a efekt jest absolutnie rewelacyjny.

ok. kilograma schabu bez kości

ok. 100 g suszonych śliwek

na marynatę:

sporo tymianku lub majeranku

2-3 roztarte ząbki czosnku (spore)

trochę soku z cytryny albo octu jabłkowego

trochę oleju

sól

pieprz

rękaw do pieczenia

Schab trzeba oczyścić, umyć i osuszyć. Długim, ale niezbyt szerokim nożem wyciąć kieszonkę w mięsie i nadziać ją suszoną śliwką. Na wszelki wypadek można spiąć końce wykałaczkami, żeby nie wypadły. Ze składników na marynatę utarłam gęstą papkę i natarłam nią mięso z zewnątrz. Nie można dodać za dużo octu, żeby mięso nie było zbyt kwaśne. Schab włożyłam do rękawa do pieczenia - dzięki temu mięso nie jest suche. Mięso można odłożyć na 2 godziny do lodówki, ale nie trzeba i bez tego będzie smaczne.

Całość wstawiłam do piekarnika nagrzanego do 200 stopni C na godzinę. Po godzinie nacięłam trochę rękaw, zmniejszyłam temperaturę do 180 stopni i piekłam około 30 minut. Czas pieczenia zależy od wielkości mięsa, ale także od piekarnika, więc obawiam się, że nie można tu z aptekarską dokładnością powiedzieć ile trzeba piec.

Warszawski krajobraz restauracyjny jest dość ubogi. "Święta trójca" warszawska to pizza, sushi i kebab. Marny wybór dla smakosza. Jest kilka ciekawych restauracji etnicznych, ale większość (poza nielicznymi wyjątkami) to raczej smutne popłuczyny po prawdziwych restauracjach - byle, jakie dania, byle, jakie menu i nastawienie właścicieli na maksymalny zarobek przy minimalnych kosztach, o czystości nie wspominając. Brudne stoły, brudne sztućce i wołające o pomstę do nieba toalety.

Tak, więc kolejne nowe restauracje w stolicy jakoś przestały na mnie robić wrażenie - nuda, nuda, nuda. Otwarcie przez Wojciecha Modesta Amaro restauracji na tyłach słynnej kawiarni Rozdroże, w budynku, gdzie kiedyś mieścił się publiczny szalet, też jakoś nie zrobiło na mnie wrażenia. No tak, szef kuchni z Pałacu Sobańskich (Amber room), karmiący "elitę" biznesową III Rzeczpospolitej, otworzył własną restaurację... Bla bla bla...

No i jakże błądziłam. Tylko dzięki zaproszeniu znajomych, którzy w Atelier Amaro już byli, mogłam się przekonać, że tym razem nie miałam racji.

Właściwie nie ma sensu opisywać konkretnych dań i menu restauracji, ponieważ jest ono bardzo zmienne. Zależy od pomysłów i inwencji twórczej Pana Amaro. Nie da się tam zamówić trzy- czy czterodaniowego posiłku w tradycyjnym tego pojęcia znaczeniu: przystawka, zupa, drugie i deser. W Atelier Amaro do wyboru są bowiem zestawy degustacyjne - zestawy 3-daniowy, 5-daniowy i 8-daniowy. Zdecydowaliśmy się na 5-daniowy.

Bielutki halibut na kaszy gryczanej przykryty "plastrem" gotowanej kapusty był absolutnie wybitny. Podobnie jak foie gras mrożone ciekłym azotem, ułożone na musie z róży i piernikowych mini bezikach - to może być zarówno przystawka jak i deser - genialne zestawienie smakowe.

Na deser parfait gruszkowo-szczawiowe, pod skorupką czekolady i polane gorącą czekoladą, a do tego lody imbirowe, ale konsystencji delikatnej pianki. Wszystko ułożone na warstwie "czarnoziemu" - słodko-gorzkich okruchów ciasta i startego sera owczego. Kosmos? Niejadalne? Przeciwnie - nie za słodkie lody i słodkie parfait z gruszek genialnie komponują się ze sobą. A do tego ten śnieżno-biały ser z mocno czekoladowymi okruchami. Poezja.

Co najbardziej utkwiło mi w pamięci? Smak oliwy truflowej na czekoladowym likierze, smak tartego koziego sera w połączeniu z ciemnoczekoladowymi okruszkami ciasta. A także buraczana wata cukrowa, królik w towarzystwie sosu czekoladowego i pod kiełkami polanymi oliwą truflową. No i posypanie zupy grochowej, w której pływały chmurki spienionych drożdży, mrożonymi kiełkami cebuli - rewelacja! A i jeszcze słonina w popiele - cieniutka i genialna, a na niej prażone orzechy włoskie i brusznica - takie małe nic a jednak...

No i wybór polskich wódek, nalewek i likierów. Jednak absolutną rewelacją alkoholową na koniec była Metaxa - podgrzana nad świeczką - z cukrem pudrem, skórką cytryny i aromatem laski wanilii. Idealne zakończenie kolacji.

W Atelier Amaro dania skomponowane są tak, że wszystko do siebie pasuje, nawet, jeśli na pierwszy rzut oka jest inaczej. Foie gras na słodko? Z kieliszkiem różowego szampana jak najbardziej!

Jakiś czas temu przeczytałam wywiad z Wojciechem Modestem Amaro, który mówił, że chce powalczyć o gwiazdkę Michelina i w pierwszej chwili pomyślałam, że facet ma tupet, ale z drugiej strony przecież o to chodzi! Trzeba mieć marzenia i ambicje i je realizować. A po kolacji w Atelier Amaro zaczynam wierzyć, że faktycznie Amaro ma szansę. Nie wiem czy ta restauracja przetrwa i czy odniesie sukces komercyjny w kraju, gdzie klient lubi zjeść bardzo dużo i bardzo tanio, ale bardzo mocno trzymam kciuki za jej sukces i za gwiazdki Michelina. Atelier Amaro to najlepsza i najciekawsza restauracja w Warszawie - reszta, w porównaniu z nią, to jak zauważył mój mąż "tylko jadłodajnie".

PS: "Na deser" pozwolono nam zajrzeć do kuchni Atelier Amaro. Po pierwsze nie pachniało tam smażonym tłuszczem, po drugie nikt nie biegał i nie krzyczała, a po trzecie było tak czysto i porządnie, że po powrocie do domu ze wstydem pomyślałam, że koniecznie muszę posprzątać swoją kuchnię.

Proste i smaczne danie i bardzo szybkie - na bardzo głodny powrót z pracy.

oliwa z oliwek
czerwona cebula
szczypta płatków chilli
dwukolorowe caserecce
kilka marynowanych w oliwie karczochów
sok z połowy cytryny (dałam trochę mniej, ok. 2 łyżek)
garść siekanej pietruszki (ja zapomniałam kupić)

Caserecce ugotowałam zgodnie z instrukcją na opakowaniu.

Pod koniec gotowania makaronu podsmażyłam na patelni cebulę, płatki chilli i dorzuciłam karczochy - bardzo, bardzo krótko podsmażyłam, nie chodzi o to by je wysmażyć, ale podgrzać. Dodałam sok z cytryny, wymieszałam i dorzuciłam makaron.

Wymieszałam i gotowe.